Znajdujący się w centrum Bielska-Białej pałacyku Strzygowskiego przechodzi remont elewacji, a prace prowadzone są nadzorem konserwatora. Kamienica, w której działa Dzielnicowa Biblioteka Publiczna, ma bogatą historię sięgającą XIX wieku.

Neorenesansowy pałacyk znajdujący u zbiegu ulicy 11 Listopada i Ratuszowej. Dwuskrzydłowy budynek zbudowany został ok. 1880 roku. Zakupił go właściciel fabryki sukna i jeden z najbogatszych obywateli Śląska Cieszyńskiego - Franz Strzygowski junior, który przebudował go na okazały miejski pałacyk.

Strzygowski był niemieckim nacjonalistą o antypolskich poglądach. Zasłynął postulując używania języka niemieckiego przy oznaczaniu nazw ulic i placów. Był radnym Białej, wspierał finansowo m.in. budowę Teatru Miejskiego w Bielsku oraz przebudowę kościoła Opatrzności Bożej w Białej. Po jego śmierci pałacyk odziedziczyła żona, a następnie córka, która wyszła za mąż za fabrykanta Alfreda Fiałkowskiego.

Pałacyk stanowi przykład historyzmu neorenesansowego. W elewacjach widoczny jest pełny wystrój architektoniczny i sztukatorski z czasu budowy. Stolarka bramy z dekoracją snycerską, ściany wewnątrz dekorowane są neorustyką i płycinami. Znajdziemy też marmurową kolumnę, strop plafonowy i stopnie kamienne z uchwytami do dywanów. Od dłuższego czasu postulowany był jego remont konserwatorski.

Budynek nie jest własnością miasta, ale Skarbu Państwa. Z tego powodu Ratusz zwrócił się do wojewody z wnioskiem o zabezpieczenie niezbędnych środków. Wojewoda odmówił ich przyznania stwierdzając, że koszty powinien ponieść dzierżawca, którym jest Fundacja Rozwoju Miasta Bielska-Białej.

Od końcówki lat 60. roku w pałacyku działa Dzielnicowa Biblioteka Publiczna. Wcześniej, z uwagi na rozrastający się księgozbiór, do budynku przeniesiono Miejską Bibliotekę Publiczną w Białej, a do zasobów biblioteki włączono ukrywany w czasie okupacji księgozbiór Czytelni Polskiej, w liczbie 1171 woluminów.

ak