Był dzielnym człowiekiem. Kto znał Józefa Koziorowskiego?

Portal bielsko.biala.pl otrzymał niecodzienny apel z Archiwum Archidiecezjalnego w Gnieźnie. Jego dyrektor prosi o kontakt potomków, krewnych i ewentualnych dawnych podwładnych Józefa Koziorowskiego, który zmarł w 1990 roku i został pochowany na cmentarzu w bielskiej Kamienicy.

- Piszę książkę o gnieźnieńskim podziemiu niepodległościowym po II wojnie światowej. Jeden z moich bohaterów, Józef Koziorowski (1912-1990), uciekł z aresztu UB w Gnieźnie i zamieszkał w Bielsku-Białej, gdzie został dyrektorem jednej z fabryk włókienniczych - informuje dyrektor Archiwum Archidiecezjalnego w Gnieźnie ks. dr Michał Sołomieniuk.

Józef Koziorowski urodził się w 1912 roku w Kutach Starych w województwie stanisławowskim W roku 1927 podjął naukę w gimnazjum im. Staszica w Warszawie, którą przerwał w roku 1930 z powodów materialnych i przebywał przy rodzicach. Następnie został powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej w Poznaniu (1933-1935). Po służbie zasadniczej pozostał w wojsku. W roku 1938 został mianowany podoficerem zawodowym.

W maju 1939 roku został przeniesiony do 17. Dywizjonu Artylerii Ciężkiej w Gnieźnie. Po ogłoszeniu mobilizacji i wysłaniu na front mianowano go plutonowym. Jego dywizjon walczył w kampanii wrześniowej w ramach 17. Dywizji Piechoty. Po przegranej kampanii powrócił do Gniezna, gdzie przebywał przez całą okupację. Podczas wojny wziął ślub z młodszą o dwa lata Janiną Kolińską z Gniezna. Józef i Janina mieli przynajmniej dwójkę dzieci: Wandę i Jerzego.

Po wkroczeniu Rosjan do Gniezna 21 stycznia 1945 roku zapisał się do PPR, a w maju 1945 roku został przyjęty do pracy w Urzędzie Bezpieczeństwa w Gnieźnie. Jednocześnie jednak współpracował z podziemiem niepodległościowym, a dokładniej z Wielkopolską Samodzielną Grupą Ochotniczą „Warta” - Inspektorat Gniezno. Zdekonspirowano go i został aresztowany pod koniec 1945 roku, ale zdołał uciec z aresztu i umknąć pościgowi.

Według informacji IPN, odnaleziono go po dłuższym czasie w Bielsku (Białej), gdzie piastował stanowisko dyrektora jednej z fabryk włókienniczych. Zmarł w 1990 roku i został pochowany na Cmentarzu Komunalnym w bielskiej Kamienicy.