W czwartek 10.10 o godz. 10.00 odbędzie się spotkanie profesora Jana Kucza z uczniami Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych.
Zapraszamy państwa również do korzystania z obecności Profesora podczas montażu wystawy (codziennie od poniedziałku 7 października od godz. 10.00) i umawianie się na rozmowę.
Wystawa profesora Wydziału Rzeźby ASP w Warszawie, absolwenta bielskiego Liceum Sztuk Plastycznych, prezentująca prace z ostatnich trzydziestu lat. Autor jest czołowym przedstawicielem tzw. nowego realizmu w rzeźbie polskiej. Wykorzystuje różnorodne techniki i materiały (ceramikę, tkaninę, kamień, papę, asfalt, ziemię, papier), często łącząc je z sobą w zaskakujących zestawieniach. Na wystawie w Galerii Bielskiej BWA artysta zaprezentuje wybór prac z całego okresu twórczości, począwszy od Głowy ze złotym zębem (1972) i Błazna, przez prace z tkaniny: Pocerowane jabłuszka (1998), Szyjący (2000) i Pragnienie, po najnowsze ogromne „garnitury z papy”: Dwustronnie nieprzemakalny i Nieprzystosowany. Uzupełnieniem będzie Stół ekologiczny (2000), Kamienie wiary (2000) oraz drobne rzeźby ceramiczne (Gary, Poczwarki), a także rysunki satyryczne.
Aneksem do wystawy Jan Kucza będzie prezentacja malarstwa jego żony, Grażyny Gierałtowskiej-Kucz oraz grafiki komputerowej syna Konrada Kucza.
Ponadto Muzeum w Bielsku-Białej w Galerii Jednego Obrazu pokazuje pracę Jana Kucza „Papierowy” 1984 (collage, tektura, płótno) z kolekcji własnej (w godzinach otwarcia Muzeum).
Wystawa czynna do 11 listopada 2002 r.
od wtorku do piątku w godz. 10.00 – 18.00,
w soboty, niedziele i święta w godz. 10.00 – 16.00.
„Jan jest upartym poszukiwaczem formy doskonałej, wrogiem wszelkiej tandety. Ale też nasłuchuje brzmień nowych i nienazwanych. Jest rzeźbiarzem tradycjonalistą i nieortodoksyjnym zarazem. Świadomym, że doskonałość może stać się ograniczeniem, że prawda, ukazując swe szpetne oblicze, nie przestaje być prawdą, że zdarza się cud iluminacji i trzeba być nań gotowym. (...)
(...) Pewne jest, że gdy Kucz pokazuje swoją pracę, to sam jest jej najsurowszym krytykiem. Jakby szukał przeciwwagi dla podziwu, jaki dostrzegł w oczach widza. (...) Trzeba dostrzec, że sztuka Kucza składa się z przeciwieństw. Jest groteskowa i tragiczna, zaprawiona humorem i autoironią, a zarazem pesymistyczna, plebejska i wysoka. (...) Kucz-rzeźbiarz ujawnia swoje możliwości tworzenia skomplikowanych, nawarstwiających się znaczeń. (...)” – pisze w katalogu wystawy Grzegorz Kowalski, profesor ASP w Warszawie, prowadzący pracownię rzeźby.
„(...) Nie mają już teraz dla niego specjalnego znaczenia materie w rozumieniu surowców, a także technika, sposoby. To wszystko jest dobre, co daje popis ręce. Ale też to wszystko jest dobre, co oddaje istotę sprawy, o którą artyście chodzi. To przede wszystkim. Taka istotą sprawy jest dla Jana Kucza człowiek – fizyczny konkret osoby i niewidzialne, ale najważniejsze tej osoby wnętrze. Nie zawsze chodzi o indywidualizację, najczęściej pod postacią pojedynczego skryty jest jedermann, każdy z nas i my wszyscy. Bohater Kucza jest lustrzanym odbiciem potocznego nosiciela czułości i gwałtu, a przede wszystkim siedmiu grzechów głównych.(...)” – fragment tekstu do katalogu Danuty Wróblewskiej, historyka i krytyka sztuki z Warszawy
Jan Kucz urodził się w 1936 roku w Zarzeczu, wsi nieopodal Czechowic-Dziedzic, zalanej obecnie Zalewem Goczałkowickim. Ukończył Liceum Sztuk Plastycznych w Bielsku-Białej, potem studiował w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem profesora Franciszka Strynkiewicza. Dyplom na Wydziale Rzeźby uzyskał w 1961 roku. Od 1960 r. pracuje jako pedagog w macierzystej uczelni, prowadzi pracownię rzeźby, uzyskując w 1989 r. tytuł profesora.
Pełnił wiele funkcji we władzach związkowych i uczelnianych oraz w Radach Artystycznych (m.in. MKiS, Archidiecezji Warszawskiej, CRP w Orońsku).
Artysta miał 6 wystaw indywidualnych w Warszawie (w Galerii Krzywe Koło w 1969, w Kordegardzie w 1979 i 1999), w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku (1985 i 2001) oraz w Galerii Arsenał w Białymstoku (2002).
Brał udział w wielu wystawach zbiorowych; w latach 1964-92 wystawiał wspólnie z grupą Rekonesans. Reprezentował Polskę na XL Biennale Sztuki w Wenecji w 1982 roku; brał udział w Wystawach Rzeźby Polskiej w Hadze (1967), Madrycie i Lizbonie (1978) oraz Paryżu (1979).
Od początku swej kariery artystycznej brał udział w konkursach na projekty pomników, w których uzyskał wiele nagród. Tylko część tych projektów została zrealizowana, m.in. pomnik Fryderyka Chopina w Dusznikach Zdroju (1976), pomnik Gustawa Morcinka w Skoczowie (1987), Portrety Mikołaja Góreckiego i Wojciecha Kilara w Filharmonii w Bydgoszczy, Portret von Karajana w Hamburgu, Portret Gustawa Holoubka w Teatrze Polskim w Warszawie. Szczególne miejsce w jego dorobku zajmują dwie realizacje: pomnik kardynała Stefana Wyszyńskiego w Częstochowie (1997) i pomnik papieża Jana Pawła II w Kaliszu (1999): w 2001 roku otrzymał za nie nagrodę Brata Alberta. Podczas Biennale Sztuki Sakralnej w Częstochowie w 2000 roku rzeźbiarza uhonorowano Grand Prix za całokształt twórczości.
Za pracę pedagogiczną i artystyczną otrzymał także Złoty Krzyż Zasługi (1983) oraz Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki (1992).
Grażyna Gierałtowska-Kucz urodziła się w 1940 r. w Warszawie. Studiowała na Wydziale Malarstwa i Grafiki w warszawskiej ASP pod kierunkiem prof. Aleksandra Kobzdeja. Dyplom uzyskała w 1967 r. w pracowni prof. Józefa Pakulskiego. Uprawia malarstwo, akwarelę i grafikę.
Konrad Kucz urodził się w 1966 r. w Warszawie. Ukończył studia na Wydziale Rzeźby ASP w Warszawie, dyplom uzyskał w pracowni prof. Władysława Winieckiego. Uprawia grafikę komputerową, a także muzykę elektroniczną, jest członkiem muzycznej grupy „Futro”.