Bielskie schronisko dla bezdomnych psów i kotów to nie więzienna twierdza Alcatraz, ale i tak wydawać by się mogło, że uciec z niego nie sposób. Solidny płot otacza kilkuhektarową działkę, na której ustawiono równie solidne, zamykane na zasuwy boksy i kojce. Wszystkie drzwi i bramy są zawsze zamknięte na siedem spustów, a do ucieczki zniechęcają też metalowe kraty i betonowe mury. A jednak zdarzają się ucieczki z tego psiego „aresztu”.
 
Ciemnobrązowy bokser spogląda smutno zza krat na bawiące się tuż obok na wybiegu inne psy. Wygląda na to, że chętnie dołączyłby do swoich kompanów, gdyby nie te kraty, a właściwie betonowa, zadaszona od góry, klatka z metalową bramą, zakrywająca szczelnie całe wejście, umieszczona wewnątrz dużego wybiegu, na który inne psy bez trudu wydostają się ze swoich niepozamykanych „cel”.
 
Bokser cierpi jednak za swoje. „Karcer” to kara - a właściwie jedyne skuteczne zabezpieczenie, aby historia się nie powtórzyła - za udaną ucieczkę ze schroniska, jaką sprytny pies zorganizował sobie kilka dni temu. Został jednak ponownie złapany w mieście przez pracowników schroniska, trafił „na dołek”, a jego ucieczka stała się przyczynkiem do dyskusji na temat funkcjonującego w schronisku systemu zabezpieczeń, mających zapobiegać takim właśnie incydentom.
 
 - Tak, ucieczki się zdarzają - przyznaje bez ogródek kierownik schroniska, Zdzisław Szwabowicz, dodając, iż jest to marginalne zjawisko. - W ubiegłym roku przez schronisko przewinęło się ponad tysiąc psów, z których jedynie sześć zdołało uciec. W tym roku zanotowaliśmy pięć takich incydentów, z czego jednego psa powtórnie schwytaliśmy.
 
Jak psy radzą sobie z pokonaniem krat, płotów oraz czujności opiekunów? - Właściwie sposób jest tylko jeden - wyjaśnia Zdzisław Szabowicz. I nie chodzi o podkopy czy dziury w ogrodzeniu. Takiej możliwości psy nie mają. Wszędzie wokół solidne płoty i betonowe posadzki. - Sprytne i wyszkolone w tym zajęciu psy potrafią jednak chodzić po płocie jak kot - wyjaśnia Zdzisław Szwabowicz przyznając, że rasa czy wielkość czworonoga nie ma w tej kwestii najmniejszego znaczenia. Przykładem jest chociażby wspomniany bokser, bohater ostatniej „wielkiej ucieczki”, którego postura bynajmniej z kocią zwinnością się nie kojarzy.
 
Psy większość czasu spędzają na wybiegach. Wybiegi są co prawda szczelnie ogrodzone, lecz… nie zadaszone od góry. Jeśli któryś z spryciarzy pokona tę przeszkodę na drodze ku wolności stoi już tylko zewnętrzny płot okalający cały teren.
 
 - Dla zbiega, który poradził sobie z kojcem, ta przeszkoda nie stanowi jednak większego problemu. Dlatego też, gdy tylko zauważymy, że jakiś pies ma skłonności i umie wspinać się na ogrodzenie, jest przenoszony do specjalnie przygotowanych w tym celu, zamkniętych także od góry, boksów - mówi kierownik Szwabowicz, tłumacząc, że nie zawsze uda się w porę dostrzec wśród tłumu innych psów specjalistę od pokonywania płotów. A wtedy, gdy całego terenu schroniska pilnuje tylko jeden człowiek - na przykład nocą - ucieczkę można zaryzykować.
 
Z obserwacji pracowników schroniska wynika, że skore do ucieczek są jedynie te psy, które niedawno do niego trafiły. Te, które przebywają tam dłużej, na wolność się nie pchają. Bo i po co? W schronisku dają smacznie i regularnie jeść, nikt ich tam nie bije, nie straszy, nie szczuje, zimą jest ciepło i przytulnie i nawet lekarz jest na miejscu. Żyć nie umierać, tylko szczekać i merdać ogonem...
 
Tekst i foto: Marcin Płużek