Od kilku miesięcy Adrian Olecki współtworzy sztab szkoleniowy jednego z najbardziej utytułowanych słowackich klubów - MSK Żilina. W rozmowie z portalem trener z Bielska-Białej opowiada o kulisach transferu na Słowację, starciach z Hajdukiem Split i GKS-em Katowice w europejskich pucharach, fenomenie klubowej akademii, a także o swoim awansie na stanowisko drugiego trenera pierwszej drużyny.

- Jak to się stało, że został Pan trenerem w MSK Żilina? Rzadko polscy trenerzy trafiają do zagranicznych klubów. Żilina nie jest klubem z europejskiej czołówki, ale to wielokrotny mistrz Słowacji.

Adrian Olecki: W maju zadzwonił do mnie trener Pavol Stano, z którym współpracowałem wcześniej w Górniku Łęczna. Dostałem pytanie, czy chciałbym przyjechać na rozmowy do Żiliny, ponieważ zwolniło się miejsce w sztabie na pozycji asystenta w pierwszej drużynie. Dzięki rekomendacji trenera Stano trafiłem na kilkuosobową listę kandydatów i pojechałem na spotkanie. Rozmowa była bardzo merytoryczna, pytano mnie o wiele rzeczy związanych z moim warsztatem pracy, a całość odbyła się w języku angielskim.

W spotkaniu uczestniczył prezes klubu Jaroslav Bacík, wieloletni dyrektor sportowy Karol Belaník oraz szef skautingu Michal Kijacik. Po dwóch dniach dostałem ofertę pracy, którą przyjąłem.

- Jak wyglądały pierwsze dni w nowym klubie?

- Okres przygotowawczy był dość krótki, a już za chwilę graliście w europejskich pucharach. Szybko się wdrożyłem, miałem ułatwione zadanie z racji naszej wcześniejszej wspólnej pracy w Górniku. Byliśmy na obozie w Austrii, zagraliśmy bardzo dobre sparingi, między innymi z Dynamem Kijów. Pierwszy mecz z Hajdukiem Split będę pamiętał bardzo długo. Hajduk to był bardzo jakościowy przeciwnik, który niedawno ograł Ajax Amsterdam i FC Thun w Lidze Konferencji oraz zajmował pierwsze miejsce w lidze chorwackiej.

Przegraliśmy pierwsze spotkanie 0:2, ale wiedzieliśmy, że nasza intensywność gry sprawi rywalom problemy w rewanżu. Tak też się stało, jednak wygrana 2:1 nie wystarczyła, przez co odpadliśmy z Ligi Europy i czekał nas dwumecz z GKS-em Katowice w Lidze Konferencji. GKS był w tamtym okresie w bardzo dobrej formie.

- GieKSa pod wodzą Rafała Góraka z Bartoszem Nowakiem w składzie, była faworytem dwumeczu.

- Dokonali mocnych transferów przed startem rozgrywek. Mają po dwóch piłkarzy na każdą pozycję i w przypadku tej drużyny nie jest to tylko pusty slogan. W pierwszym meczu wygraliśmy w Żylinie 2:1 po bardzo dobrej grze. Niestety to nie wystarczyło – w rewanżu do 80. minuty byliśmy w kolejnej rundzie, ale w drugiej połowie trener Rafał Górak zmienił ,.in. wahadłowych i napastnika, którzy rozstrzygnęli o losach dwumeczu.

- Jakim klubem jest MSK Żilina? Polskie kluby nierzadko sięgają po piłkarzy zza naszej południowej granicy. Był taki okres, bardzo dobrze wspominany, w którym Słowacy stanowili trzon Podbeskidzia.

- Pracuję w Żylinie prawie pół roku i jestem szczęśliwy, że dostałem taką możliwość. To klub, który jest jasno zdefiniowany. Jego profil to przede wszystkim topowa akademia w tej części Europy, a kadrę pierwszej drużyny tworzą bardzo młodzi zawodnicy, w dużej mierze wychowankowie. Klub ma ogromne doświadczenie w budowaniu młodych graczy i zarabianiu pieniędzy na ich późniejszej sprzedaży.

W ostatnich 10 latach przychód z transferów wyniósł ponad 50 mln euro. Miesiąc temu sprzedaliśmy Tobiasa Paliscaka, środkowego obrońcę urodzonego w 2007 roku, do Viktorii Pilzno - proszę sobie sprawdzić za jaką kwotę. Praca z takimi zawodnikami w tak sprofilowanym klubie to czysta przyjemność.

- Jakie różnice widzi Pan w konstrukcji klubu i jakimi strukturami dysponuje akademia?

- Druga drużyna MSK zajmuje obecnie czwarte miejsce na drugim poziomie rozgrywkowym, czyli odpowiedniku naszej pierwszej ligi. Chłopcy grający w rezerwach to nastolatkowie, a jedynym starszym zawodnikiem w tym zespole jest Michal Skvarka, doskonale znany z polskich boisk. Pozostali piłkarze to zawodnicy urodzeni w latach 2006–2010, będący reprezentantami kraju w kilku kategoriach wiekowych.

Mamy też graczy z Afryki, a konkretnie z Ghany i Senegalu, gdzie funkcjonuje zresztą oficjalna akademia MSK, w której trenuje około stu młodych piłkarzy, którzy są stale monitorowani. Najlepsi z nich przylatują do Żyliny na kilkutygodniowe testy. Co pół roku jeden lub dwóch z nich ma szansę zostać, podpisać kontrakt i grać w drugiej drużynie. Ci, którzy przebiją się do pierwszego zespołu, są przygotowywani poprzez grę w lidze słowackiej do dalszej sprzedaży. Tak było na przykład z Samuelem Gidim, który gra w MLS.

- Na jakim poziomie są drużyny juniorskie i czy da się porównać jakość akademii MSK do polskich klubów?

- Drużyna do lat 19 w ubiegłym roku, grając w Młodzieżowej Lidze Mistrzów, pokonała Liverpool FC w 1/8 finału, a rok wcześniej wyeliminowała w tych samych rozgrywkach Spartę Praga i Borussię Dortmund. Jest to o tyle ciekawe, że nie dysponujemy w Żylinie jakąś kosmiczną bazą treningową. Druga drużyna gra na sztucznej murawie, a cała akademia ma łącznie zaledwie trzy boiska i wszystkie mają sztuczną nawierzchnię.

Widocznie sekret tej jakości tkwi w zupełnie innych aspektach. Jestem przekonany, że za kilka lat, zgodnie ze strategią klubu, 70 proc. kadry zespołu będą stanowili wychowankowie akademii, a drużyna nadal będzie utrzymywać się w czołowej czwórce Nike Ligi. Taki jest plan klubu i myślę, że jest on w pełni realny.

- Jakie ma Pan plany na przyszłość? Wygląda na to, że szybko nie wróci Pan do Polski.

- W dorosłej piłce nigdy nic nie wiadomo, wiadomo jak to wygląda, tu można stracić pracę w każdej chwili. Jestem tu jednak bardzo szczęśliwy i mam blisko do rodziny, która została w Bielsku-Białej. Od połowy sierpnia, po zmianie pierwszego trenera, klub zaproponował mi stanowisko drugiego trenera pierwszego zespołu. Pracuję w przekonaniu, że władze klubu widzą we mnie potencjał, natomiast życie pisze swoje scenariusze, dlatego nie chcę bawić się w przewidywania, tylko rozwijać każdego dnia.

- Jakie są Pana obecne obowiązki i jak wygląda normalny dzień pracy w klubie?

- Spotykamy się codziennie o godz. 8.00 rano na zebraniu sztabu, w którym uczestniczy od czternastu do szesnastu osób. Omawiamy wszystkie bieżące sprawy oraz harmonogram dnia. O 8.30 idziemy na wspólne śniadanie z piłkarzami, a później doprecyzowujemy szczegóły dotyczące zajęć. O 9.20 mamy odprawę z drużyną w sali konferencyjnej, gdzie przedstawiamy plan dnia oraz założenia treningowe.

W poniedziałek lub we wtorek po meczu odbywa się tam również analiza pomeczowa dla całego zespołu, natomiast w środę i czwartek rano analizujemy wideo ze stałych fragmentów gry. Po odprawie udajemy się na boisko, gdzie o 10.30 rozpoczyna się trening. Po zajęciach piłkarze codziennie korzystają z odnowy biologicznej – mają do dyspozycji masaże, kriosaunę, saunę oraz kąpiele w zimnej wodzie.

Następnie, około 13.00, prowadzimy formacyjne analizy wideo w trzech grupach w zależności od pozycji na boisku, a niekiedy organizujemy też analizy indywidualne. O 14.30 jemy wspólny obiad, po którym zawodnicy mają czas wolny, a sztab wraca do biura, aby przygotować jednostki treningowe na kolejny dzień.

Jako drugi trener mam pełne ręce roboty – prowadzę treningi, odpowiadam za ofensywne stałe fragmenty gry, prowadzę wideoanalizę dla grupy zawodników ofensywnych i realizuję szereg innych zadań. Wszystkie odprawy prowadzimy w języku angielskim, ponieważ połowa naszej drużyny to obcokrajowcy.

- Dziękuję za rozmowę.

bak